^*ŝaŭm/o ^UV

Svarmo da veziketoj formiĝantaj el boligita aŭ forte kirlita fluaĵo: [ŝi] kovris la harojn kaj bruston per ŝaŭmo de la maro [1]; ondoj krispiĝis kaj montris sin en vesto el ŝaŭmo [2]; ŝvito kovris la homojn, ŝaŭmo la ĉevalojn [3]; mi kuŝiĝis en bankuvon plenan de ŝaŭmo [4]; ŝiaj brakoj ĝis la kubutoj […] estas kovritaj de la sapa ŝaŭmo ^Metrop ; ankoraŭ troviĝas sanga ŝaŭmo en lia buŝo [5]; kovritaj, kvazaŭ prujne, per suker’-ŝaŭmetoj [6]; ŝaŭmo, kovrita de ĉokolado [7]; estingiloj […] ofte uzas toksajn kemiajn ŝaŭmojn [8]; subite li ekkrias, kaj [konvulsias] kun buŝa ŝaŭmo [9]; malaperos Samario kun sia reĝo, kiel ŝaŭmo sur la supraĵo de akvo [10]. dispersaĵoŝaŭmvino

(ntr)

1.

Formi ŝaŭmon el si: la vino ŝaŭmas, plena de aromaĵo [11]; maljuna biero ŝaŭmis en glasoj [12]; (figure) li ŝaŭmas (pro furiozo) kaj grincigas la dentojn [13]; la maro ŝaŭmis kaj ŝaŭmis de la senforta kolero ^FdO ; la potoj ŝaŭmis, ondiĝis, transbolis [14]; fulgokovrita poto ŝaŭmis kaj vaporis super la flamanta kenfajro [15]; (figure) [ili] trafe nomiĝas „ŝaŭmistoj“ (kp fanfaroni, pavi²), oni legas ekzemple, ke […] ni povis renkonti nur vic-konestablon […] kaj ĉefpromulgiston [16].

2.

Tre vigli, boli³: la vivĝojo ŝaŭmis en la templo de la dioj [17]; la fluo de homaj vivoj ŝaŭmas kaj bruas pli intense ol alie [18]; ekkriis Margarita aŭskultante la valson ŝaŭmi en la strateto [19]. energia, suka³

(tr)

Kaŭzi ŝaŭmon en iu substanco: la barbiro, prenis sian pladeton kaj sapon, ŝaŭmigis ĝin [20].